5 lipca 1991 roku o godzinie 8:47, dwu-kilogramowe ciało Oli Oż. wyskoczyło spomiędzy nóg Katarzyny K., by rozpocząć swą tułaczkę po tym brzydkim, okrutnym, okrutnym świecie. Już u początków swego istnienia dziewczynka wykazywała ponadprzeciętną aktywność manualną, zdobiąc kredkami świecowymi wszystko, co nie było w stanie przed nią uciec.

W podstawówce była ofiarą nieustannych kradzieży „magicznych” ołówków, jej palce wielokrotnie raniły szpilki gazetkowe, świadectwa, niestety, nigdy nie zdobiła plastykowa szóstka.

Gimnazjum okazało się niespodzianką ponad miarę, wielkie poruszenie zapanowało i zamieszało w jej życiu niczym w kubku z kawą. Koniec końców, parszywe fusy osiadły na dnie, a to, co najlepsze wypłynęło na wierzch.

Obecnie edukuje się w antyedukującym Plastyczniaku pod wezwaniem św. Jana Cybisa i jest z tego szczęśliwa. Nawet mimo tego, że dosięga ją ból tak psychiczny, że fizyczny, a mroczna prawda czyha na nią w każdym elemencie otaczającej ją przestrzeni, a już zwłaszcza na cichośpiącej poduszce.

Jest szczęśliwa,
tylko musi to jeszcze
zapamiętać.